Ode aan Koos Bloemsma

Vrienden over Koos - Meinie Reurich | 20-08-09

In de reeks Vrienden over Koos vertellen goede bekenden van Koos Bloemsma hun eigen verhaal over de legendarische muzikant. Deze keer is het de beurt aan Meinie Reurich, die onder andere op de LP “Koos Bloemsma” steelgitaar heeft gespeeld.

“Ik heb Koos leren kennen in de tijd van Bucket Company. Ik heb toen steelgitaar gespeeld voor de opnames van een single, maar die is helaas nooit uitgebracht. Hoe hij met mij in contact is gekomen? Goede vraag. Koos had graag een countryinslag in zijn muziek. En een gewone gitaar is iets heel anders dan een steelgitaar. Daar kon hij niet op spelen. Hij had mij later ook graag als bandlid bij Black Lake gezien, maar ik had het te druk met mijn fulltime baan. “Nou, dat moet wel een hele mooie baan zijn, als je dat hiervoor niet wil opgeven!” zei hij toen. 

We hebben niet echt heel veel contact gehad, maar we werkten goed samen. Ik heb onder andere steelgitaar gespeeld op de LP van Black Lake die na zijn dood onder de naam Koos Bloemsma is uitgebracht. In de studio was de sfeer altijd goed. Ik heb opgenomen in studio’s waar echt een aparte opnameruimte was, met de producent achter glas. Die moest dan op een knopje drukken om te kunnen praten. In de Flowertree studio was dat anders. Ik speelde mijn partijen gewoon in dezelfde ruimte waar hij en de knoppen ook waren. Dat had hij liever, en ik ook. Op die manier sta je dichter bij elkaar en krijg je een beter sfeertje. Dat speelt meer ontspannen.

Als ik mijn partijen inspeelde was de rest van het liedje al klaar. Dus ik speelde wat ik goed dacht. Koos liet me veel van mijn partijen zelf invullen, maar zei het wel wanneer hij iets niet zo mooi vond. “Dit vind ik minder”, zei hij dan. Maar we voelden elkaar muzikaal goed aan. Soms was ik gewoon aan het opwarmen, en hoorde Koos een bepaald loopje of riedeltje wat hem aanstond. Dat gebruikten we dan soms.

Als je lang aan het opnemen bent, word je op een gegeven moment ook doof voor je eigen foutjes. Een steelgitaar is net als een viool; in tegenstelling tot een gewone gitaar of piano heb je geen vaste stappen en moet je dus zelf de zuiverheid maken. Soms belde Koos me de dag na een opname op, of ik bepaalde partijen nog eens overnieuw kon doen. Dan bleek ik er net naast te hebben gezeten, terwijl we dat de avond ervoor geen van beiden hadden opgemerkt. Veel producers zouden het gewoon zo laten, maar Koos wilde alles perfect hebben.

Ik vind de LP Koos Bloemsma nog steeds een van de betere platen. Soms speel ik hem in mijn winkel, en dan zie je zelfs jongelui enthousiast reageren. Ook thuis draai ik de plaat nog. Dan pak ik vaak ook mijn steelgitaar en speel ik mijn eigen partijen mee. Dat doe ik nog vrij regelmatig…”